Piet is een opmerkelijke jongen: waar Michael een hekel heeft aan dansen, ietwat kinderschuw is en zelden op de foto gaat, springt Piet vrolijk in het rond, danst met alle jongetjes en meisjes, rent met hordes kinderen de speeltuin in en gaat in 2 uur tijd honderden keren op de foto, altijd met een brede en welgemeende glimlach. Rond 5 december berg ik mijn vrolijke bruingekleurde alterego steeds met tegenzin op. Zijn donkerbruine panty, klemoorbellen, zwarte eyeliner, felrode lippenstift, witte kraag, zwarte handschoenen en krullenpruik verdwijnen voor elf maanden en een week weer in de koffer.

Wie denkt dat Piet racistisch is weet na één blik op zijn jonge enthousiaste publiek wel beter. Kinderen vinden Piet namelijk direct aardig. En doe je gek, schreeuw je hard, ga je op de stoelen staan of stel je een domme vraag aan Sinterklaas, dan stijg je alleen maar in aanzien.

Twee weken geleden, tijdens een middag ‘knutselen met Piet’, lukte het een moeder niet haar dochter mee naar huis te krijgen; het meisje van 3 was geobsedeerd door Piet. Mijn vriendin maakte foto’s, wisselde e-mailadressen met de moeder uit en kreeg een dag later een berichtje: dochterlief was nog steeds verliefd op Piet.

Twee jaar terug bestempelde een Surinaams jongetje mij na 10 minuten al als zijn beste vriend en week niet meer van mijn zijde. Zijn nichtje, dat even later binnenstapte, werd meegesleurd en moest perse Piet leren kennen. Een jaar eerder nam ik een als Piet verkleed jongetje op schoot; hij hielp mij met het strooien van pepernoten en samen gingen we met een microfoon de ouders af, want ook zij moesten meezingen.

Soms zie je in de zomer in de stad kinderen lopen die je herkend. Maar zij zijn enkel vrienden met Piet, dus lopen ze me voorbij en groeten ze me pas eind november weer. Dát is nou het geheim van Sinterklaas.