‘Hm, zij is net iets langer als jou.’

Oei, dan begint het te kriebelen bij me. Aan de ene kant sta ik te popelen om mijn gesprekspartner te verbeteren. Immers, het moet ‘zij is net iets langer dan jij (bent)’ zijn. Maar de reactie is altijd zo moeilijk in te schatten. Niet iedereen (bijna niemand, eigenlijk) reageert even fijn als ik betweterig ga doen en hem/haar verbeter. Of ze reageren met een ‘Nou, en? Je snapt toch gewoon wat ik bedoel?’, wat wellicht nog erger is. Heb ik eindelijk al mijn moed bij elkaar geraapt, kan het diegene niets schelen ook! Dit alles resulteert er in dat ik tegenwoordig gewoon zwijg. Knarsetandend, dat dan weer wel.

Maar waarom, vraag ik mij achteraf dan altijd af, erger ik me er eigenlijk zo aan? Hoe belangrijk is het dat ik iemand verbeter die de grammaticale regels niet goed genoeg blijkt te beheersen? Als ik zelf correct Nederlands wil spreken, dan moet ik dat toch lekker zelf weten en daar niemand mee lastigvallen?

Allemaal waar, natuurlijk, maar ik kan er nu eenmaal niets aan doen. Als iemand een fout maakt, gaan bij mij alle alarmbellen rinkelen, of ik dat wil of niet.

Uiteraard heb je daar dan ook nog de groep die denkt dat als we maar massaal dezelfde fout maken, dat straks vanzelf geaccepteerd wordt als de nieuwe grammatica. Het idee dat het afgrijselijke ‘hun’ straks als persoonlijk voornaamwoord geaccepteerd wordt! Ik moet er niet aan denken. De hunnen zijn het land uit, dat leerde ik al op de basisschool.

Dan heb ik het hier alleen nog maar over de spreektaal. De fouten die in teksten gemaakt worden zijn soms te erg om aan te zien; d/t-fouten om van te huilen en de correcte spelling van woorden blijkt soms ook te moeilijk.

Zo moeilijk is de Nederlandse taal toch niet? Het zijn regels die je al op de basisschool hebt geleerd. Het correct uitspreken ervan zorgt wellicht niet voor meer levensvreugde (hoewel je mij er veel plezier mee zou doen), maar het zorgt er wel voor dat je bij de ander meer respect kunt verdienen. Verbeter de Nederlandse taal, begin bij je zelf, om maar eens een clichématig gezegde aan te halen. Één persoon lijkt niet veel, maar beetje bij beetje kunnen we er samen voor zorgen dat foutieve constructies verdwijnen uit de Nederlandse taal.