Als klein meisje deed Nelli Cooman al veel verschillende sporten, maar met voetballen was ze erg goed. Ze kreeg zelfs de bijnaam ‘Miss Pele’. ‘Ik denk wel dat ik professioneel voetbalster had kunnen worden, maar niet zoals met de atletiek, want vrouwen voetbal was nog een taboe.’ Op haar zestiende werd tijdens een sportdag ontdekt dat ze goed kon sprinten. ‘Ik was er niet 100% mee bezig. Ik trainde bijvoorbeeld wanneer ik zin had en bovendien was het winter toen ik begon, dus het was goed met ze’, vertelt Cooman lachend.

Cooman: ‘Ik was goed en die andere zijn minder’

In die tijd is haar atletiekcarrière begonnen. In 1986, in Madrid, behaalde ze haar grootste succes, een wereldrecord op de 60 m indoor. ‘Het gevoel dat je er zo hard voor getraind hebt is geweldig.’ Op dit moment is dat record al lang verbroken, maar ze heeft nog wel twee Nederlandse records op haar naam. ‘Ik was goed en die andere zijn minder. Mijn records waren heel scherp. Als je ziet dat ik nog steeds bij de top 10 sta van de wereld.’ Toch was haar leven niet altijd positief. Zo overleed haar vader in 1990, waarna ze in een dip raakte. ‘Het is ook goed om in een dip te zitten. Bovendien had ik veel steun aan mijn geloof.’

In het boek ‘Meer dan overwinnaars’ beschreef ze hoe belangrijk het geloof voor haar is. ‘Tijdens mijn loopcarrière had ik wel het geloof, maar je moet het dan tussen aanhalingstekens zien. Ik zette het op de automatische piloot. Je kon het vergelijken met een soort verliefdheid. Nu niet meer hoor met mijn huwelijk!’ grapt Cooman. ‘God staat voor mij nog steeds op nummer één. Alleen zeg ik geen God, maar ik zeg Christus, want God kan alles zijn.

In 1995 stopte ze met haar carrière als hardloopster. Over de carrière van Cooman is ook een nummer geschreven door Gerard Cox. ‘Dat heeft hij in 1988 geschreven. Daar ben je toch trots op als zo iemand een liedje over je schrijft. Soms haal ik het nog wel eens uit de kast en dan hoor ik weer: ‘Nelli Cooman de snelste vrouw van Holland’. Dat vind ik leuk.’ Toch mist ze die tijd totaal niet. ‘Ik heb er geen spijt van gehad, maar ik mis het in geen duizend jaar. Stel je voor min drie graden, sneeuw, ijs en moeten trainen. No way.’

Na al die jaren in de spotlights te hebben gestaan als hardloopster is ze nu ambassadrice van de Nelli Cooman Games. ‘De Nelli Cooman Games zijn wedstrijden met de integratie voor topsporters, jeugd en gehandicapten. Dat maakt dit evenement zo uniek. Laten zien dat in de atletiek alles kan. We houden ons wel aan de regels, maar passen er altijd een mouw aan vast.’ Op dit moment doet ze, behalve de Nelli Cooman Games, bijna niets meer met sport en ze volgt de atletiek niet meer op de voet.

Toch ligt Cooman niet languit op de bank niets te doen. ‘Ik ben schoolsportconsulent, ambassadrice van veel goede doelen, schoonheidsspecialiste, moeder niet te vergeten en ik speel in de voorstelling ‘De Afscheidsmonologen’.’ In die voorstelling speelt ze een aantal zware rollen die over de dood gaan. ‘ Ik werd gevraagd via mijn management en heb ja gezegd. We lezen het keurig van het blaadje af en moeten een klein beetje acteren. Ik speel 4 rollen.’Cooman had het erg moeilijk in de beginfase. ‘Bij het stuk over Lisa, een vrouw die terminaal wordt, moest ik gelijk aan mijn moeder denken die 2 jaar geleden is overleden. De eerste keer toen ik het las heb ik staan huilen. Zo is het ook bij mijn moeder gegaan. Het is een toneelstuk, maar het is ook de realiteit. Het hoort er helaas bij.’

Foto: Remi Hammerstein