Omdat ik – met de gekneusde enkel van vorige week – van een stom trapje viel, was ik gisteren een beetje boos. Of zeg maar gewoon heel boos. Terwijl ik opstond zei ik dingen als: ‘@%^!$@&$!^’ en ‘&#%@$%!’ en ‘au’ natuurlijk. Maar dan in hoofdletters. Een dame die dat hoorde vond dat ‘helemaal niet nodig’, al dat gescheld.
Ze had het over ‘verruwing van de maatschappij’ en vond het maar onnet. De dame was uit het hout gesneden waar Stichting ‘Als er een vloek valt breekt er iets’ mensen graag van …

Op papier is het natuurlijk een prachtig systeem, de OV-chipkaart. Met één kaart zowel met de trein als de bus en de metro kunnen reizen. Eindelijk af van die stapel treinkaartjes en strippenkaarten waar je portemonnee altijd vol mee zat.
Maar uiteraard verloopt het invoeren van zo’n systeem niet zonder moeilijkheden. Het lijkt wel alsof de OV-chipkaart alleen maar problemen heeft gehad. Dan weer werd hij gekraakt, kwam er gezeur over privacy en afgelopen week was de studentenchipkaart aan de beurt.

Een hysterisch ‘Wat heb jij gedaan?’ kwam mij vanochtend tegemoet. ,Ik ben gevallen.’ ‘Gevallen? Was je dronken ofzo?’ Nee, ik was niet dronken. Het ging zo: gistermiddag liep ik – nuchter – door de stad, toen gebeurde het. Daarna lág ik in de stad. Ik gaf niet toe aan onbedwingbare neigingen de aarde te omhelzen en te profiteren van haar energiestromen. In tegendeel, het was een filmische maar pijnlijke val zonder bananenschil maar wel in de lijn van Peppi & Kokki.

Koning Winter laat zijn sporen na. En de aardse wezens volgen hem. Opeens zijn de voetstappen van de uitgelaten hond zichtbaar. De banden van een eenzame fietser. Een knieafdruk, als gevolg van een onbedoelde uitglijpartij.
Als u heel baldadig bent in deze sneeuwrijke tijden, kunt u de witte wereld ook bewust verstoren. Bijvoorbeeld als wildplasser, zoals u vroeger als kind ongetwijfeld stiekem deed. Graaf maar in het geheugen en romantiseer nog eens de momenten dat u tijdens het buitenspelen opeens hoge nood had en geen andere opties zag dan de sneeuw …

Goede voornemens, ik doe er niet aan. Heb ik ook nooit gedaan, geloof ik. Het is me wel opgevallen dat het bij mijn sportschool veel drukker was de afgelopen paar weken. En ook dat de meeste mensen het na twee keer al voor gezien houden. Terwijl er echt wel wat te lachen valt!
Lachen? Jawel, sporten kan soms ook best grappig zijn. Neem nu de steplessen die ik zo ongeveer een jaar trouw (ja, écht hoor) twee keer per week volg. Onze stepinstructeur is hi-la-risch.

Geschreven door Maartje Tegelaar.
Hoewel ik nog moet bijkomen van Nieuwjaarsavond en het kerstdiner nog achter in mijn keel zit, borrelen er ieder jaar in januari andere feestgevoelens in mij op. Wat ga ik dragen? Waar gaan we heen? Dat zijn de belangrijke vragen die je jezelf toch ter voorbereiding moet stellen. Het is immers binnenkort weer tijd om je dagritme totaal om te gooien, je lelijkste kostuum van zolder te halen en je gênant te gedragen; joepie, de carnaval zit er weer aan te komen!

Het glaasje van het frontje van mijn mobiel is verdwenen. (Ja, ik heb nog een mobiele telefoon met een frontje in plaats een fashion jacket.) Waarschijnlijk ben ik het verloren op hetzelfde moment waarop het frontje bezweek aan plasticmoeheid. Mijn gsm heeft officieel de staat van ontbinding bereikt: niet alleen beschadigd door veelvuldig gebruik, er is zelfs sprake van ontbrekende delen. Kortom, mijn telefoon is zielig en niet langer gadgetproof.
Telefoons horen, net zoals al die andere gadgets, snelle, hippe, mooie alleskunners te zijn. Maar op zijn minst héél. Het is …

Net voordat ik afgelopen weekend samen met een vriendin het ijs opstapte gebeurde er iets curieus. Een van de aanwezige tienerjongens schreeuwde: ‘Hé Bas! Zouden ze in Tur-kije ook kunnen schaatsen?’ Tur-kije, want zo sprak hij het uit.
Ik moest erg hard lachen om deze uitspraak. Wat wilde hij er eigenlijk mee bereiken? Er voor zorgen dat ik me niet op mijn gemak zou voelen? Nou, boehoe, een jongetje, half mijn leeftijd, dat mij pest!
Maar nee, wees niet bang. Dit wordt geen column over hoe zielig ik ben en dat ik …

Er zijn maar een handjevol momenten waarop je iemand werkelijk kunt leren kennen. Tijdens het opruimen van de kerstverlichting, tijdens het gevecht tegen een gezamenlijke vijand en vlak voor een deadline. Stress laat ieder masker verdwijnen. En deadlinestress kan vrij ernstig lijken: deadlines zijn er niet voor niets. Het zijn indicatoren van belangrijkheid. Of zoiets.
Momenteel, donderdagochtend, worstel ik met een BiepBiep-deadline. Dit komt zo: een gezamenlijke vriendin zag een succesvolle combinatie en legde het eerste contact. Voor ik er erg in had, werd ik uitgenodigd voor de redactie. Elke donderdag …