Net voordat ik afgelopen weekend samen met een vriendin het ijs opstapte gebeurde er iets curieus. Een van de aanwezige tienerjongens schreeuwde: ‘Hé Bas! Zouden ze in Tur-kije ook kunnen schaatsen?’ Tur-kije, want zo sprak hij het uit.

Ik moest erg hard lachen om deze uitspraak. Wat wilde hij er eigenlijk mee bereiken? Er voor zorgen dat ik me niet op mijn gemak zou voelen? Nou, boehoe, een jongetje, half mijn leeftijd, dat mij pest!

Maar nee, wees niet bang. Dit wordt geen column over hoe zielig ik ben en dat ik gediscrimineerd word. Alsjeblieft zeg.

Nee, het deed me weer denken aan één van mijn grootste ergernissen. Als je mij op de kast wil jagen, dan moet je allereerste vraag aan mij zijn: ‘Waar kom je vandaan?’ Als het je tweede vraag is, dan ben ik overigens ook niet heel blij met je. Af en toe, dan heb ik zin om lekker te klieren en geef ik de naam van de plaats waar ik woon. ‘Néé! Dat bedoelde ik niet!’ Goh, echt? Nou fijn dan: ‘Mijn ouders komen uit Marokko, maar zelf ben ik hier geboren.’ Dat is tegenwoordig mijn standaard antwoord, want als je antwoordt met ‘Marokko’ gaat men er meteen van uit dat je daar geboren bent.

En nu dan? Weet je nu meer over me? Niet echt, hè? Had toch niet zo heel veel nut die vraag.

Niet alleen ‘autochtonen’ maken zich hier schuldig aan. Toen ik aan het begin van dit jaar begon aan een nieuwe minor met nieuwe mensen, viel het mij op dat vooral mijn allochtone medestudenten aan me vroegen: ‘Waar kom je vandaan?’. En dan verder niets! Dat was alles! Ze wisten waar ik vandaan kwam, maar sommige kenden daarna mijn naam nog niet eens.

Of, ze kijken je aan met grote ogen: ‘Vraag je niet waar ik vandaan kom?’ Nou, nee. Dat kan me vrij weinig boeien, want wat leer ik daar van? In ieder geval niets over het karakter van mijn gesprekspartner.

Ik snap best dat mensen nieuwsgierig zijn en ik heb er geen moeite mee het te vertellen, maar serieus, kunnen we dat niet voor later laten? Afkomst zegt vrij weinig over iemand, ieder mens is uniek. Ik heb me er over heen gezet. Misschien moet ik me voortaan maar voorstellen met: ‘Hoi, ik ben Majda, ouders uit Marokko, zelf hier geboren.’