Ik zag hoe een klein meisje, met – in verhouding tot haarzelf – relatief grote golven, over mij heen kotste. Vrijwel direct daarna hoorde ik mijzelf zeggen: ‘Het geeft niets; het is oke.’ Waarbij ik geruststellend glimlachte zoals dat hoort naar kleine meisjes die meer dan een beetje ziek zijn. Waarschijnlijk heb ik in een flits een onaardige gedachte gedacht, zoiets als: ‘Ben je nou nog te klein om een kwartslag te draaien, jij *dit is gecensureerd*?!’. Maar die flitsgedachte kan ik mij niet meer herinneren. En gelukkig zei ik in die flits niet wat ik dacht. Dat scheelde behoorlijk, want het kleine meisje was erg van slag. Eindeloos kopjes thee, warme dekens en uren slaap nodig, voordat ze zich iets beter voelde. Ik kan het weten, want ik heb haar verzorgd. Omdat ze ziek was.

Natuurlijk weet ik dat het taboe is om buitensporig boos te worden op kleine kinderen, oudjes of zieken. Laat staan op een combinatie daarvan. En nee, ook in mijn vrije tijd draag ik geen zuur ruikende spijkerbroeken die ik voor de camera van Jambers de liefde verklaar. Daar ben ik niet zo van. Ik ben op de hoogte van de laatste fatsoensnormen, en hoop maar dat het meisje er niets aan kon doen. (Toch, meisje?) Maar in deze nabeschouwing moet ik concluderen dat het daar niet om gaat. Het punt is: het was oke. Het gaf werkelijk niets. En dat mist soms in de wereld. Gewoon ondergekotst worden en het dan geen verschil laten maken.

Dat gaat verder dan respect. (Zo mogelijk het meest uitgekotste woord van de afgelopen tien jaar.) Want als ik het meisje zou respecteren of tolereren, kon ze de thee, de deken en de Paracetamol op haar buik schrijven. Onverschilligheid is ook onvoldoende. En normen en waarden mag Balkenende in zijn zak steken; beleefdheid is niet genoeg. Want het zonder boos worden verwijderen van kinderkots van de verkeerde kant, jawel de binnenkant, van je spijkerbroek doe je niet uit beleefdheid. Dat doe je uit liefde. Het vervelende van clichés vind ik dat ze meestal waar zijn: wij kunnen van de wereld een (nog?) leukere plek maken. Dit is geen oproep van een fanaticus, daar ben ik te lui voor. Dit is een suggestie van een levensgenieter: leef uit liefde.