In het dagelijks leven werk ik onder meer voor een niet nader te noemen gratis krant. Niet zo’n vodje, maar een serieus dagblad. Zo luidt immers ook de slogan, waarin de woorden ‘gratis’ en ‘niet goedkoop’ samen één zin vormen.

Tijdens een van mijn spaarzame vrije avonden ‘bezoek’ ik voor het eerst een, niet nader te noemen, jongedame. We vinden elkaar al een tijdje leuk en na de nodige etentjes en filmpjes (ok, twee films, en allebei waren ze belachelijk slecht) is het dan zover gekomen dat we op haar bed aan het vozen zijn. ‘Wacht even’, zeg ik terwijl ik haar zachtjes van mij afrol. ‘Heb je zo’n ‘dingetje’?’

Ze rommelt wat in de lade van haar kast, die naast haar bed staat. Een goedgevulde plastic zak komt tevoorschijn. Aan veiligheid geen gebrek dus. Ik graai erin en vraag nog of er verschillende soorten inzitten, wanneer ze het licht aandoet. Mijn ogen doen pijn. Ik kijk naar mijn rechterhand. Een condoom van Sp!ts. De grote concurrent.

Ik sta in dubio. Moet Sp!ts mij tot een hoogtepunt brengen? De krant die, in hun eigen jargon gezegd, deaud moet. Die enkel het huis inkomt om op de grond neergelegd te worden en klodders verf op te vangen bij een grote voorjaarsbeurt.

‘Ze waren gratis’, zegt het meisje. Ongeduldig stopt ze de zak weer in de lade en rukt de verpakking met haar tanden los. Ze is mooi, zelfs in het donker.

Ik doe het. Maar alleen voor haar.