‘Nee, jij dan, door de zwaartekracht getroffen in de meest aseksuele pyjama die er is!’ ‘Lieverd, wil je misschien nog een kopje thee?’ De rokjesdag van wijlen Martin Bril is al geweest en de twintig graden grens is overschreden; de lente is begonnen. Seizoenen komen en seizoenen gaan, maar als de lente komt moet ik afscheid nemen van ongescripte scenes van wereldklasse.

Wanneer ik ’s avonds naar huis ga, slingert mijn route door Rotterdam. Op de fiets in het donker van herfst of winter tussen de bomenrijen en postzegeltuintjes door. Het is koud en de straten zijn leeg. Binnenshuis zijn de mensen ongegeneerd zichzelf. Huiskamers veranderen in poppenkasten die niemand anders heeft ontdekt. Als het meezit, krijg ik een splinter mee van puur geluk. Een opaatje en omaatje die samen, nog net zo verliefd als toen, een potje thee drinken. Maar er was ook een keer een vrouw die hysterisch huilde aan de telefoon; een pasgetrouwd stel dat lelijk servies kapot gooit; en een meneer die zijn planten water geeft.

Het klinkt misschien niet zo interessant, maar die meneer bewaterd zijn planten met de zorgvuldigheid van een hartchirurg. Waarom doet hij dat? Dat doe ik dus nóóit! En was dat huwelijk dan een vergissing, of ligt de vergissing bij mij en zijn ze nog niet getrouwd? Wel fijn van dat servies trouwens. Zo fijn dat een koude herfst- of winteravond genoeg is om deze scenes te onthullen.

Natuurlijk zeg ik tegen mijzelf dat dit helemaal geen inbreuk op privacy is. En tot nu toe lukt het me dat te geloven. Want als ik de mensen had gekend, dan had ik ze getroost, geholpen of gefeliciteerd. Dat maakt het minder erg. (Ook al ken ik de mensen niet.) Bovendien zijn alle scenetjes maar heel kort. Als ik snel fiets lopen een lief gesprek bij een kopje thee en ruzie over een aseksuele pyjama zomaar door elkaar heen. Althans, dat denk ik. Tenslotte kijk ik naar theater zonder geluid.

En nu is het lente, worden de dagen langer en de avonden de lichter. Het is het einde van een seizoen ongescript theater door professionele mensen, en dat valt me niet mee. Meekijken vanaf de fiets levert grootse inzichten op in de mens – vooral in mijzelf.