In het dagelijks leven werk ik onder meer voor een niet nader te noemen gratis krant. Niet zo’n vodje, maar een serieus dagblad. Zo luidt immers ook de slogan, waarin de woorden ‘gratis’ en ‘niet goedkoop’ samen één zin vormen.
Tijdens een van mijn spaarzame vrije avonden ‘bezoek’ ik voor het eerst een, niet nader te noemen, jongedame. We vinden elkaar al een tijdje leuk en na de nodige etentjes en filmpjes (ok, twee films, en allebei waren ze belachelijk slecht) is het dan zover gekomen dat we op haar bed …

Koning Winter laat zijn sporen na. En de aardse wezens volgen hem. Opeens zijn de voetstappen van de uitgelaten hond zichtbaar. De banden van een eenzame fietser. Een knieafdruk, als gevolg van een onbedoelde uitglijpartij.
Als u heel baldadig bent in deze sneeuwrijke tijden, kunt u de witte wereld ook bewust verstoren. Bijvoorbeeld als wildplasser, zoals u vroeger als kind ongetwijfeld stiekem deed. Graaf maar in het geheugen en romantiseer nog eens de momenten dat u tijdens het buitenspelen opeens hoge nood had en geen andere opties zag dan de sneeuw …

Daar ligt ie dan, een beetje dood te zijn. Honderddertig kilogram schoon aan de haak, schat ik zo. Gelukkig is de picknicktafel van uitzonderlijk sterk hout. Sterk genoeg in ieder geval om de zojuist omgebrachte Jack Wouterse te ‘dragen’.
De lichten doven. Plotseling schudt de picknicktafel. Een grote gestalte met een vies wit overhemd is opgestaan. ‘Koffie?’, vroeg het lijk aan het publiek in Breda. Hij in ieder geval wel. En weg is Wouterse.