Van de week las ik dat Expreszo, een tijdschrift voor homoseksuele jongeren, zijn lezers had opgeroepen zich afgelopen maandag ziek te melden om bij de Tweede Kamer te komen protesteren. Er zou namelijk een wetswijziging worden besproken waarin het werd toegestaan om leerlingen en leerkrachten vanwege hun geaardheid van school te sturen. Dit ging uiteindelijk niet door vanwege een zieke minister, maar het maakt het gegeven niet minder belachelijk.
Mijn eerste reacties was nogmaals lezen en goed kijken of het hier wel echt om Nederland ging. Ging het hier niet om …

Op papier is het natuurlijk een prachtig systeem, de OV-chipkaart. Met één kaart zowel met de trein als de bus en de metro kunnen reizen. Eindelijk af van die stapel treinkaartjes en strippenkaarten waar je portemonnee altijd vol mee zat.
Maar uiteraard verloopt het invoeren van zo’n systeem niet zonder moeilijkheden. Het lijkt wel alsof de OV-chipkaart alleen maar problemen heeft gehad. Dan weer werd hij gekraakt, kwam er gezeur over privacy en afgelopen week was de studentenchipkaart aan de beurt.

Goede voornemens, ik doe er niet aan. Heb ik ook nooit gedaan, geloof ik. Het is me wel opgevallen dat het bij mijn sportschool veel drukker was de afgelopen paar weken. En ook dat de meeste mensen het na twee keer al voor gezien houden. Terwijl er echt wel wat te lachen valt!
Lachen? Jawel, sporten kan soms ook best grappig zijn. Neem nu de steplessen die ik zo ongeveer een jaar trouw (ja, écht hoor) twee keer per week volg. Onze stepinstructeur is hi-la-risch.

Net voordat ik afgelopen weekend samen met een vriendin het ijs opstapte gebeurde er iets curieus. Een van de aanwezige tienerjongens schreeuwde: ‘Hé Bas! Zouden ze in Tur-kije ook kunnen schaatsen?’ Tur-kije, want zo sprak hij het uit.
Ik moest erg hard lachen om deze uitspraak. Wat wilde hij er eigenlijk mee bereiken? Er voor zorgen dat ik me niet op mijn gemak zou voelen? Nou, boehoe, een jongetje, half mijn leeftijd, dat mij pest!
Maar nee, wees niet bang. Dit wordt geen column over hoe zielig ik ben en dat ik …

‘Hm, zij is net iets langer als jou.’
Oei, dan begint het te kriebelen bij me. Aan de ene kant sta ik te popelen om mijn gesprekspartner te verbeteren. Immers, het moet ‘zij is net iets langer dan jij (bent)’ zijn. Maar de reactie is altijd zo moeilijk in te schatten. Niet iedereen (bijna niemand, eigenlijk) reageert even fijn als ik betweterig ga doen en hem/haar verbeter. Of ze reageren met een ‘Nou, en? Je snapt toch gewoon wat ik bedoel?’, wat wellicht nog erger is. Heb ik eindelijk al mijn …