‘Nee, jij dan, door de zwaartekracht getroffen in de meest aseksuele pyjama die er is!’ ‘Lieverd, wil je misschien nog een kopje thee?’ De rokjesdag van wijlen Martin Bril is al geweest en de twintig graden grens is overschreden; de lente is begonnen. Seizoenen komen en seizoenen gaan, maar als de lente komt moet ik afscheid nemen van ongescripte scenes van wereldklasse.
Wanneer ik ’s avonds naar huis ga, slingert mijn route door Rotterdam. Op de fiets in het donker van herfst of winter tussen de bomenrijen en postzegeltuintjes door. Het …

Ik zag hoe een klein meisje, met – in verhouding tot haarzelf – relatief grote golven, over mij heen kotste. Vrijwel direct daarna hoorde ik mijzelf zeggen: ‘Het geeft niets; het is oke.’ Waarbij ik geruststellend glimlachte zoals dat hoort naar kleine meisjes die meer dan een beetje ziek zijn. Waarschijnlijk heb ik in een flits een onaardige gedachte gedacht, zoiets als: ‘Ben je nou nog te klein om een kwartslag te draaien, jij *dit is gecensureerd*?!’. Maar die flitsgedachte kan ik mij niet meer herinneren. En gelukkig zei ik in …

Omdat ik – met de gekneusde enkel van vorige week – van een stom trapje viel, was ik gisteren een beetje boos. Of zeg maar gewoon heel boos. Terwijl ik opstond zei ik dingen als: ‘@%^!$@&$!^’ en ‘&#%@$%!’ en ‘au’ natuurlijk. Maar dan in hoofdletters. Een dame die dat hoorde vond dat ‘helemaal niet nodig’, al dat gescheld.
Ze had het over ‘verruwing van de maatschappij’ en vond het maar onnet. De dame was uit het hout gesneden waar Stichting ‘Als er een vloek valt breekt er iets’ mensen graag van …

Een hysterisch ‘Wat heb jij gedaan?’ kwam mij vanochtend tegemoet. ,Ik ben gevallen.’ ‘Gevallen? Was je dronken ofzo?’ Nee, ik was niet dronken. Het ging zo: gistermiddag liep ik – nuchter – door de stad, toen gebeurde het. Daarna lág ik in de stad. Ik gaf niet toe aan onbedwingbare neigingen de aarde te omhelzen en te profiteren van haar energiestromen. In tegendeel, het was een filmische maar pijnlijke val zonder bananenschil maar wel in de lijn van Peppi & Kokki.

Het glaasje van het frontje van mijn mobiel is verdwenen. (Ja, ik heb nog een mobiele telefoon met een frontje in plaats een fashion jacket.) Waarschijnlijk ben ik het verloren op hetzelfde moment waarop het frontje bezweek aan plasticmoeheid. Mijn gsm heeft officieel de staat van ontbinding bereikt: niet alleen beschadigd door veelvuldig gebruik, er is zelfs sprake van ontbrekende delen. Kortom, mijn telefoon is zielig en niet langer gadgetproof.
Telefoons horen, net zoals al die andere gadgets, snelle, hippe, mooie alleskunners te zijn. Maar op zijn minst héél. Het is …

Er zijn maar een handjevol momenten waarop je iemand werkelijk kunt leren kennen. Tijdens het opruimen van de kerstverlichting, tijdens het gevecht tegen een gezamenlijke vijand en vlak voor een deadline. Stress laat ieder masker verdwijnen. En deadlinestress kan vrij ernstig lijken: deadlines zijn er niet voor niets. Het zijn indicatoren van belangrijkheid. Of zoiets.
Momenteel, donderdagochtend, worstel ik met een BiepBiep-deadline. Dit komt zo: een gezamenlijke vriendin zag een succesvolle combinatie en legde het eerste contact. Voor ik er erg in had, werd ik uitgenodigd voor de redactie. Elke donderdag …