‘Nee, jij dan, door de zwaartekracht getroffen in de meest aseksuele pyjama die er is!’ ‘Lieverd, wil je misschien nog een kopje thee?’ De rokjesdag van wijlen Martin Bril is al geweest en de twintig graden grens is overschreden; de lente is begonnen. Seizoenen komen en seizoenen gaan, maar als de lente komt moet ik afscheid nemen van ongescripte scenes van wereldklasse.
Wanneer ik ’s avonds naar huis ga, slingert mijn route door Rotterdam. Op de fiets in het donker van herfst of winter tussen de bomenrijen en postzegeltuintjes door. Het …

Van de week las ik dat Expreszo, een tijdschrift voor homoseksuele jongeren, zijn lezers had opgeroepen zich afgelopen maandag ziek te melden om bij de Tweede Kamer te komen protesteren. Er zou namelijk een wetswijziging worden besproken waarin het werd toegestaan om leerlingen en leerkrachten vanwege hun geaardheid van school te sturen. Dit ging uiteindelijk niet door vanwege een zieke minister, maar het maakt het gegeven niet minder belachelijk.
Mijn eerste reacties was nogmaals lezen en goed kijken of het hier wel echt om Nederland ging. Ging het hier niet om …

Ik zag hoe een klein meisje, met – in verhouding tot haarzelf – relatief grote golven, over mij heen kotste. Vrijwel direct daarna hoorde ik mijzelf zeggen: ‘Het geeft niets; het is oke.’ Waarbij ik geruststellend glimlachte zoals dat hoort naar kleine meisjes die meer dan een beetje ziek zijn. Waarschijnlijk heb ik in een flits een onaardige gedachte gedacht, zoiets als: ‘Ben je nou nog te klein om een kwartslag te draaien, jij *dit is gecensureerd*?!’. Maar die flitsgedachte kan ik mij niet meer herinneren. En gelukkig zei ik in …

In het dagelijks leven werk ik onder meer voor een niet nader te noemen gratis krant. Niet zo’n vodje, maar een serieus dagblad. Zo luidt immers ook de slogan, waarin de woorden ‘gratis’ en ‘niet goedkoop’ samen één zin vormen.
Tijdens een van mijn spaarzame vrije avonden ‘bezoek’ ik voor het eerst een, niet nader te noemen, jongedame. We vinden elkaar al een tijdje leuk en na de nodige etentjes en filmpjes (ok, twee films, en allebei waren ze belachelijk slecht) is het dan zover gekomen dat we op haar bed …

Omdat ik – met de gekneusde enkel van vorige week – van een stom trapje viel, was ik gisteren een beetje boos. Of zeg maar gewoon heel boos. Terwijl ik opstond zei ik dingen als: ‘@%^!$@&$!^’ en ‘&#%@$%!’ en ‘au’ natuurlijk. Maar dan in hoofdletters. Een dame die dat hoorde vond dat ‘helemaal niet nodig’, al dat gescheld.
Ze had het over ‘verruwing van de maatschappij’ en vond het maar onnet. De dame was uit het hout gesneden waar Stichting ‘Als er een vloek valt breekt er iets’ mensen graag van …

Op papier is het natuurlijk een prachtig systeem, de OV-chipkaart. Met één kaart zowel met de trein als de bus en de metro kunnen reizen. Eindelijk af van die stapel treinkaartjes en strippenkaarten waar je portemonnee altijd vol mee zat.
Maar uiteraard verloopt het invoeren van zo’n systeem niet zonder moeilijkheden. Het lijkt wel alsof de OV-chipkaart alleen maar problemen heeft gehad. Dan weer werd hij gekraakt, kwam er gezeur over privacy en afgelopen week was de studentenchipkaart aan de beurt.

Een hysterisch ‘Wat heb jij gedaan?’ kwam mij vanochtend tegemoet. ,Ik ben gevallen.’ ‘Gevallen? Was je dronken ofzo?’ Nee, ik was niet dronken. Het ging zo: gistermiddag liep ik – nuchter – door de stad, toen gebeurde het. Daarna lág ik in de stad. Ik gaf niet toe aan onbedwingbare neigingen de aarde te omhelzen en te profiteren van haar energiestromen. In tegendeel, het was een filmische maar pijnlijke val zonder bananenschil maar wel in de lijn van Peppi & Kokki.

Koning Winter laat zijn sporen na. En de aardse wezens volgen hem. Opeens zijn de voetstappen van de uitgelaten hond zichtbaar. De banden van een eenzame fietser. Een knieafdruk, als gevolg van een onbedoelde uitglijpartij.
Als u heel baldadig bent in deze sneeuwrijke tijden, kunt u de witte wereld ook bewust verstoren. Bijvoorbeeld als wildplasser, zoals u vroeger als kind ongetwijfeld stiekem deed. Graaf maar in het geheugen en romantiseer nog eens de momenten dat u tijdens het buitenspelen opeens hoge nood had en geen andere opties zag dan de sneeuw …

Goede voornemens, ik doe er niet aan. Heb ik ook nooit gedaan, geloof ik. Het is me wel opgevallen dat het bij mijn sportschool veel drukker was de afgelopen paar weken. En ook dat de meeste mensen het na twee keer al voor gezien houden. Terwijl er echt wel wat te lachen valt!
Lachen? Jawel, sporten kan soms ook best grappig zijn. Neem nu de steplessen die ik zo ongeveer een jaar trouw (ja, écht hoor) twee keer per week volg. Onze stepinstructeur is hi-la-risch.

Geschreven door Maartje Tegelaar.
Hoewel ik nog moet bijkomen van Nieuwjaarsavond en het kerstdiner nog achter in mijn keel zit, borrelen er ieder jaar in januari andere feestgevoelens in mij op. Wat ga ik dragen? Waar gaan we heen? Dat zijn de belangrijke vragen die je jezelf toch ter voorbereiding moet stellen. Het is immers binnenkort weer tijd om je dagritme totaal om te gooien, je lelijkste kostuum van zolder te halen en je gênant te gedragen; joepie, de carnaval zit er weer aan te komen!