Het glaasje van het frontje van mijn mobiel is verdwenen. (Ja, ik heb nog een mobiele telefoon met een frontje in plaats een fashion jacket.) Waarschijnlijk ben ik het verloren op hetzelfde moment waarop het frontje bezweek aan plasticmoeheid. Mijn gsm heeft officieel de staat van ontbinding bereikt: niet alleen beschadigd door veelvuldig gebruik, er is zelfs sprake van ontbrekende delen. Kortom, mijn telefoon is zielig en niet langer gadgetproof.
Telefoons horen, net zoals al die andere gadgets, snelle, hippe, mooie alleskunners te zijn. Maar op zijn minst héél. Het is …

Net voordat ik afgelopen weekend samen met een vriendin het ijs opstapte gebeurde er iets curieus. Een van de aanwezige tienerjongens schreeuwde: ‘Hé Bas! Zouden ze in Tur-kije ook kunnen schaatsen?’ Tur-kije, want zo sprak hij het uit.
Ik moest erg hard lachen om deze uitspraak. Wat wilde hij er eigenlijk mee bereiken? Er voor zorgen dat ik me niet op mijn gemak zou voelen? Nou, boehoe, een jongetje, half mijn leeftijd, dat mij pest!
Maar nee, wees niet bang. Dit wordt geen column over hoe zielig ik ben en dat ik …

Er zijn maar een handjevol momenten waarop je iemand werkelijk kunt leren kennen. Tijdens het opruimen van de kerstverlichting, tijdens het gevecht tegen een gezamenlijke vijand en vlak voor een deadline. Stress laat ieder masker verdwijnen. En deadlinestress kan vrij ernstig lijken: deadlines zijn er niet voor niets. Het zijn indicatoren van belangrijkheid. Of zoiets.
Momenteel, donderdagochtend, worstel ik met een BiepBiep-deadline. Dit komt zo: een gezamenlijke vriendin zag een succesvolle combinatie en legde het eerste contact. Voor ik er erg in had, werd ik uitgenodigd voor de redactie. Elke donderdag …

‘Hm, zij is net iets langer als jou.’
Oei, dan begint het te kriebelen bij me. Aan de ene kant sta ik te popelen om mijn gesprekspartner te verbeteren. Immers, het moet ‘zij is net iets langer dan jij (bent)’ zijn. Maar de reactie is altijd zo moeilijk in te schatten. Niet iedereen (bijna niemand, eigenlijk) reageert even fijn als ik betweterig ga doen en hem/haar verbeter. Of ze reageren met een ‘Nou, en? Je snapt toch gewoon wat ik bedoel?’, wat wellicht nog erger is. Heb ik eindelijk al mijn …

Uw columnist zit met een chagrijnige blik naar buiten te kijken: dit jaar hebben we met kerst bruine pap op het menu staan. De sneeuw verbroederde ons landje de afgelopen weekend zo leuk; op één avond hielp ik 3 automobilisten met uitparkeren (“als je nou je schoonmoeder op de bijrijderstoel zet, heb je meer grip op de weg”) en werd ik goede vriendjes met meisje achter de kassa van de Albert Heijn (“we hebben het erg koud, verkoopt u de condooms ook per pallet?”) en de man achter de toonbank …

Toen ik mijn nichtje op Hyves krabbelde met maak maar een wensenlijstje voor je verjaardag, had ik geen boek met als titel ‘hoe overleef ik mijn vriendje (en hij mij!)’ verwacht.
Lichtelijk fronsend vroeg ik me af wat een bijna 10-jarige met zo’n boek moest. In mijn gedachtenwereld is een bijna 10-jarige nog een kindje, dat je met liefde verzorgt en voedt. Ik stond er niet bij stil dat kinderen naast ouderlijke liefde en genegenheid van familieleden en vrienden ook behoefte hebben aan “verkering”. Laat staan dat ik denk, dat ze zich …

Piet is een opmerkelijke jongen: waar Michael een hekel heeft aan dansen, ietwat kinderschuw is en zelden op de foto gaat, springt Piet vrolijk in het rond, danst met alle jongetjes en meisjes, rent met hordes kinderen de speeltuin in en gaat in 2 uur tijd honderden keren op de foto, altijd met een brede en welgemeende glimlach. Rond 5 december berg ik mijn vrolijke bruingekleurde alterego steeds met tegenzin op. Zijn donkerbruine panty, klemoorbellen, zwarte eyeliner, felrode lippenstift, witte kraag, zwarte handschoenen en krullenpruik verdwijnen voor elf maanden …

Daar ligt ie dan, een beetje dood te zijn. Honderddertig kilogram schoon aan de haak, schat ik zo. Gelukkig is de picknicktafel van uitzonderlijk sterk hout. Sterk genoeg in ieder geval om de zojuist omgebrachte Jack Wouterse te ‘dragen’.
De lichten doven. Plotseling schudt de picknicktafel. Een grote gestalte met een vies wit overhemd is opgestaan. ‘Koffie?’, vroeg het lijk aan het publiek in Breda. Hij in ieder geval wel. En weg is Wouterse.